In de tien jaar dat ik leef met chronische pijn heb ik een hele innerlijke reis heb afgelegd om ermee om te leren gaan.
Ik zeg vaak dat ik in die jaren mijn rugzak heb gevuld. Met tools, inzichten en ankers. Geleerd vanuit ACT, systemisch werk en vooral: vanuit het leven zelf. Die rugzak helpt me op de momenten dat het minder gaat. Want acceptatie is geen rechte lijn. Het is geen bestemming waar je aankomt en dan blijft.
Vechten
Ik heb ook mindere periodes. Momenten waarop ik weer vecht tegen de pijn. En wat ik daarin steeds duidelijker zie: dat gebeurt zelden alleen door de pijn zelf. Het gebeurt vooral wanneer er óók tegenslag is op een ander vlak. Financieel. Relationeel. Emotioneel.
De ene klap kan ik inmiddels dragen.
De pijn en alles wat die van mijn leven vraagt, dat ken ik.
Maar als er nog een klap bovenop komt, dan gebeurt er iets anders.
Dan voelt het alsof die hele rugzak onbereikbaar wordt.
Alsof alles wat ik geleerd heb ineens te ver weg ligt.
Mijn zenuwstelsel schiet weer in de overlevingsstand.
En systemisch gezien is dat niet zo gek.
Wanneer overleven het overneemt
Langdurige pijn, net als langdurige stress, activeert oude overlevingsstrategieën. Doorgaan. Volhouden. Controleren. Vechten. Strategieën die ooit nodig waren en me heel ver gebracht hebben. Maar die bij stapeling van tegenslag weer automatisch aangaan, zelfs als ze me op dat moment niet meer dienen.
Op zulke momenten leef ik niet echt meer, ik functioneer.
Mijn systeem staat ‘aan’. Mijn lichaam gespannen. Mijn hoofd zoekt uitwegen.
Ook de betekenis die ik aan mijn pijn heb gegeven, raakt dan uit beeld. Normaal gesproken is die zingeving heel voelbaar voor mij: dat ik nu als coach mensen kan begeleiden die in een vergelijkbare situatie zitten. Van klacht naar kracht. Dat voelt waardevol, kloppend, dragend.
Maar bij dubbele tegenslag kan ik dat niet meer voelen.
Niet omdat het er niet is, maar omdat mijn systeem geen ruimte meer heeft om erbij te komen.
Veerkracht betekent voor mij tegenwoordig:
Dat ik mag vertragen, hoe moeilijk dat nog steeds is voor mij.
Dat vechten een signaal is, geen falen.
Dat mijn lichaam geen vijand is, maar een richtingaanwijzer.
En ergens weet ik: die rugzak komt weer binnen handbereik.
Niet door harder te trekken.
Maar door te mogen landen, precies hier.
Herken je iets in dit verhaal en voel je dat je hier niet alleen doorheen wilt? In mijn systemische coaching maak ik ruimte voor dit soort processen, in jouw tempo.
